upp
lýsingarorð upp-mæltur málfræði
sagður með tunguna aftarlega í munninum (hljóðin a, o, ú)
sjá frammæltur
Beyging
upp
kk.kvk.hk.
nf.uppmæltur uppmælt uppmælt
þf.uppmæltan uppmælta uppmælt
þgf.uppmæltum uppmæltri uppmæltu
ef.uppmælts uppmæltrar uppmælts
nf.uppmæltir uppmæltar uppmælt
þf.uppmælta uppmæltar uppmælt
þgf.uppmæltum
ef.uppmæltra
nf.uppmælti uppmælta uppmælta
aukafölluppmælta uppmæltu uppmælta
öll fölluppmæltu
öll fölluppmæltari uppmæltari uppmæltara
öll fölluppmæltari
kk.kvk.hk.
nf.uppmæltastur uppmæltust uppmæltast
þf.uppmæltastan uppmæltasta uppmæltast
þgf.uppmæltustum uppmæltastri uppmæltustu
ef.uppmæltasts uppmæltastrar uppmæltasts
nf.uppmæltastir uppmæltastar uppmæltust
þf.uppmæltasta uppmæltastar uppmæltust
þgf.uppmæltustum
ef.uppmæltastra
nf.uppmæltasti uppmæltasta uppmæltasta
aukafölluppmæltasta uppmæltustu uppmæltasta
öll fölluppmæltustu