fyrir verða
sagnorð fyrir-verða með þolfalli
fyrirverða sig
skammast sín
- hann fyrirverður sig fyrir að hafa gert þetta
- ég fyrirvarð mig fyrir hugsun mína
Beyging
‑verð ‑varð ‑urðum beygist eins og verða
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égfyrirverð fyrirvarð égfyrirverði fyriryrði
þúfyrirverður fyrirvarðst þúfyrirverðir fyriryrðir
húnfyrirverður fyrirvarð húnfyrirverði fyriryrði
viðfyrirverðum fyrirurðum viðfyrirverðum fyriryrðum
þiðfyrirverðið fyrirurðuð þiðfyrirverðið fyriryrðuð
þaufyrirverða fyrirurðu þaufyrirverði fyriryrðu
| nafnháttur | fyrir |
|---|
framsöguháttur
nútíðþátíð
þúfyrirverðurðu fyrirvarðstu