harð
sagnorð harð-neita með þágufalli
neita (e-u) ákveðið
- hún harðneitaði því að hún hefði séð hann áður
- hann harðneitar að trúa þessu
Beyging
‑neitaði ‑neitað beygist eins og neita
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égharðneita harðneitaði égharðneiti harðneitaði
þúharðneitar harðneitaðir þúharðneitir harðneitaðir
húnharðneitar harðneitaði húnharðneiti harðneitaði
viðharðneitum harðneituðum viðharðneitum harðneituðum
þiðharðneitið harðneituðuð þiðharðneitið harðneituðuð
þauharðneita harðneituðu þauharðneiti harðneituðu
| nafnháttur | harð |
|---|---|
| sagnbót | harð |
| boðháttur eintölu | harð |
| boðháttur fleirtölu | harð |
| stýfður boðháttur | harð |
| lýsingarháttur nútíðar | harð |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúharðneitarðu harðneitaðirðu þúharðneitirðu harðneitaðirðu
þiðharðneitiði harðneituðuði þiðharðneitiði harðneituðuði