hlekkja
sagnorð með þolfalli
binda eða festa (e-ð) með hlekkjum eða keðju
- hún hlekkjaði hjólið sitt við grindverkið
- fangarnir voru hlekkjaðir og barðir
Beyging
hlekkjaði hlekkjað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
éghlekkjahlekkjaðiéghlekkihlekkjaði
þúhlekkjarhlekkjaðirþúhlekkirhlekkjaðir
húnhlekkjarhlekkjaðihúnhlekkihlekkjaði
viðhlekkjumhlekkjuðumviðhlekkjumhlekkjuðum
þiðhlekkiðhlekkjuðuðþiðhlekkiðhlekkjuðuð
þauhlekkjahlekkjuðuþauhlekkihlekkjuðu
| nafnháttur | hlekkja |
|---|---|
| sagnbót | hlekkjað |
| boðháttur eintölu | hlekkjaðu |
| boðháttur fleirtölu | hlekkið |
| stýfður boðháttur | hlekkja |
kk.kvk.hk.
nf.hlekkjaðurhlekkjuðhlekkjað
þf.hlekkjaðanhlekkjaðahlekkjað
þgf.hlekkjuðumhlekkjaðrihlekkjuðu
ef.hlekkjaðshlekkjaðrarhlekkjaðs
nf.hlekkjaðirhlekkjaðarhlekkjuð
þf.hlekkjaðahlekkjaðarhlekkjuð
þgf.hlekkjuðum
ef.hlekkjaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúhlekkjarðuhlekkjaðirðuþúhlekkirðuhlekkjaðirðu
þiðhlekkiðihlekkjuðuðiþiðhlekkiðihlekkjuðuði