kantur
nafnorð, karlkyn
ytri brún eða jaðar
kanturinn á borðinu, gangstéttinni
leggja bílnum úti í kanti/kantinum
vera upp á kant við hana
vera ósammála henni, greina á við hana
velta þessu fyrir sér á alla enda og kanta
... frá öllum hliðum
Tengd orð
Beyging
eignarfall eintölu kants nefnifall fleirtölu kantar
eintalafleirtala
án greinismeð greinián greinismeð greini
nf.kanturkanturinnnf.kantarkantarnir
þf.kantkantinnþf.kantakantana
þgf.kantikantinumþgf.köntumköntunum
ef.kantskantsinsef.kantakantanna