klífa
sagnorð með þolfalli
ganga á fjall eða háan stað, klifra upp (e-ð)
- þau ætla að klífa hæsta fjall jarðar
- hann kleif gróðurlausan hamarinn
- fjallið hefur aldrei verið klifið
Beyging
klíf kleif klifum klifið
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égklífkleifégklífiklifi
þúklífurkleifstþúklífirklifir
húnklífurkleifhúnklífiklifi
viðklífumklifumviðklífumklifum
þiðklífiðklifuðþiðklífiðklifuð
þauklífaklifuþauklífiklifu
| nafnháttur | klífa |
|---|---|
| sagnbót | klifið |
| boðháttur eintölu | klífðu |
| boðháttur fleirtölu | klífið |
| stýfður boðháttur | klíf |
| lýsingarháttur nútíðar | klífandi |
kk.kvk.hk.
nf.klifinnklifinklifið
þf.klifinnklifnaklifið
þgf.klifnumklifinniklifnu
ef.klifinsklifinnarklifins
nf.klifnirklifnarklifin
þf.klifnaklifnarklifin
þgf.klifnum
ef.klifinna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúklífurðukleifstuþúklífirðuklifirðu
þiðklífiðiklifuðiþiðklífiðiklifuði