koll sigla
sagnorð koll-sigla með þágufalli
koma (e-u) í vandræði, þrot
- þessir menn eru að kollsigla þjóðarbúinu
kollsigla sig
fara flatt, komast í þrot
Beyging
‑sigldi ‑siglt beygist eins og sigla
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égkollsigli kollsigldi égkollsigli kollsigldi
þúkollsiglir kollsigldir þúkollsiglir kollsigldir
húnkollsiglir kollsigldi húnkollsigli kollsigldi
viðkollsiglum kollsigldum viðkollsiglum kollsigldum
þiðkollsiglið kollsiglduð þiðkollsiglið kollsiglduð
þaukollsigla kollsigldu þaukollsigli kollsigldu
| nafnháttur | koll |
|---|---|
| sagnbót | koll |
| boðháttur eintölu | koll |
| boðháttur fleirtölu | koll |
| stýfður boðháttur | koll |
| lýsingarháttur nútíðar | koll |
kk.kvk.hk.
nf.kollsigldur kollsigld kollsiglt
þf.kollsigldan kollsiglda kollsiglt
þgf.kollsigldum kollsigldri kollsigldu
ef.kollsiglds kollsigldrar kollsiglds
nf.kollsigldir kollsigldar kollsigld
þf.kollsiglda kollsigldar kollsigld
þgf.kollsigldum
ef.kollsigldra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúkollsiglirðu kollsigldirðu þúkollsiglirðu kollsigldirðu
þiðkollsigliði kollsiglduði þiðkollsigliði kollsiglduði