leyna
sagnorð með þolfalli og þágufalli
fela (e-ð), dylja (e-ð)
- hann gat ekki leynt áhyggjum sínum
- hún leyndi því að hún væri barnshafandi
- hann vildi ekki leyna hana sannleikanum lengur
leyna vonbrigðum sínum fyrir honum
það leynir sér ekki
það er augljóst
- það leyndi sér ekki að hún var ánægð með gjöfina
Tengd orð
Beyging
leyndi leynt
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égleynileyndiégleynileyndi
þúleynirleyndirþúleynirleyndir
húnleynirleyndihúnleynileyndi
viðleynumleyndumviðleynumleyndum
þiðleyniðleynduðþiðleyniðleynduð
þauleynaleynduþauleynileyndu
| nafnháttur | leyna |
|---|---|
| sagnbót | leynt |
| boðháttur eintölu | leyndu |
| boðháttur fleirtölu | leynið |
| stýfður boðháttur | leyn |
| lýsingarháttur nútíðar | leynandi |
kk.kvk.hk.
nf.leyndurleyndleynt
þf.leyndanleyndaleynt
þgf.leyndumleyndrileyndu
ef.leyndsleyndrarleynds
nf.leyndirleyndarleynd
þf.leyndaleyndarleynd
þgf.leyndum
ef.leyndra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égleynistleyndistégleynistleyndist
þúleynistleyndistþúleynistleyndist
húnleynistleyndisthúnleynistleyndist
viðleynumstleyndumstviðleynumstleyndumst
þiðleynistleyndustþiðleynistleyndust
þauleynastleyndustþauleynistleyndust
| nafnháttur | leynast |
|---|---|
| sagnbót | leynst |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúleynistuleyndistuþúleynistuleyndistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúleynirðuleyndirðuþúleynirðuleyndirðu
þiðleyniðileynduðiþiðleyniðileynduði