mæra
sagnorð með þolfalli
lofa (e-n/e-ð), lofsyngja (e-n/e-ð)
- skáldin mærðu ættjörðina í ljóðum sínum
Beyging
mærði mært
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmærimærðiégmærimærði
þúmærirmærðirþúmærirmærðir
húnmærirmærðihúnmærimærði
viðmærummærðumviðmærummærðum
þiðmæriðmærðuðþiðmæriðmærðuð
þaumæramærðuþaumærimærðu
| nafnháttur | mæra |
|---|---|
| sagnbót | mært |
| boðháttur eintölu | mærðu |
| boðháttur fleirtölu | mærið |
| stýfður boðháttur | mær |
| lýsingarháttur nútíðar | mærandi |
kk.kvk.hk.
nf.mærðurmærðmært
þf.mærðanmærðamært
þgf.mærðummærðrimærðu
ef.mærðsmærðrarmærðs
nf.mærðirmærðarmærð
þf.mærðamærðarmærð
þgf.mærðum
ef.mærðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmæristmærðistégmæristmærðist
þúmæristmærðistþúmæristmærðist
húnmæristmærðisthúnmæristmærðist
viðmærumstmærðumstviðmærumstmærðumst
þiðmæristmærðustþiðmæristmærðust
þaumærastmærðustþaumæristmærðust
| nafnháttur | mærast |
|---|---|
| sagnbót | mærst |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmæristumærðistuþúmæristumærðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmærirðumærðirðuþúmærirðumærðirðu
þiðmæriðimærðuðiþiðmæriðimærðuði