merkja
sagnorð með þolfalli
Merkingar
- 1.
setja merki eða auðkenni (á e-ð)
- nemendurnir eru látnir merkja stílabækurnar sínar
- hún bjó til sultu og merkti krukkurnar
merkja við nöfnin
- hann merkti við þá þátttakendur sem voru komnir
- 2.
hafa vissa merkingu, þýða (e-ð)
- hvað merkir þetta orðalag?
- orðið 'funi' merkir eldur
- 3.
vel að merkja
takið eftir, athuga ber
sjá merktur
Beyging
merkti merkt
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmerkimerktiégmerkimerkti
þúmerkirmerktirþúmerkirmerktir
húnmerkirmerktihúnmerkimerkti
viðmerkjummerktumviðmerkjummerktum
þiðmerkiðmerktuðþiðmerkiðmerktuð
þaumerkjamerktuþaumerkimerktu
| nafnháttur | merkja |
|---|---|
| sagnbót | merkt |
| boðháttur eintölu | merktu |
| boðháttur fleirtölu | merkið |
| stýfður boðháttur | merk |
| lýsingarháttur nútíðar | merkjandi |
kk.kvk.hk.
nf.merkturmerktmerkt
þf.merktanmerktamerkt
þgf.merktummerktrimerktu
ef.merktsmerktrarmerkts
nf.merktirmerktarmerkt
þf.merktamerktarmerkt
þgf.merktum
ef.merktra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmerkistmerktistégmerkistmerktist
þúmerkistmerktistþúmerkistmerktist
húnmerkistmerktisthúnmerkistmerktist
viðmerkjumstmerktumstviðmerkjumstmerktumst
þiðmerkistmerktustþiðmerkistmerktust
þaumerkjastmerktustþaumerkistmerktust
| nafnháttur | merkjast |
|---|---|
| sagnbót | merkst |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmerkistumerktistuþúmerkistumerktistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmerkirðumerktirðuþúmerkirðumerktirðu
þiðmerkiðimerktuðiþiðmerkiðimerktuði