minn

Merkingar

eignarfornafn, almennt á eftir nafnorðinu en getur stundum staðið á undan því (og þá einnig lýsingarorðum og/eða töluorði)

1. 1.

   (eignarfornafn) sem ég á, sem tilheyrir mér

   • ég var að selja gamla bílinn minn
   • íbúðin mín er á fjórðu hæð
   • ég skal lána þér mína bók
   • ég hlýt að ráða á mínu eigin heimili
2. 2.

   (eignarfornafn) sem ég hef, sem tengist mér

   • mér bregður við að sjá andlit mitt í speglinum
   • ég ætla ekki að eyða lífi mínu í að láta mér leiðast
   • maðurinn neitaði að svara spurningum mínum
   • það vakti athygli mína að Jónas mætti ekki á fundinn
   • að mínu mati er leikritið alls ekki nógu gott
3. 3.

   sérstætt (eignarfornafn) sem ég á eða hef, sem tengist mér

   • hann keypti sér nýjan frakka, ekki ósvipaðan mínum gamla
   • ritgerðin hans var styttri en mín
   • ég ætla að gera orð skáldsins að mínum
   • ég vil leggja mitt af mörkum
4. 4.

   (eignarfornafn; um fólk) sem tengist mér

   • bróðir minn og systur mínar tvær eru öll rauðhærð
   • einn kunningi minn fór til Afríku í vetur
   • ég er ekki mjög hrifinn af stærðfræðikennaranum mínum
   • Þóra er mín elsta og besta vinkona
5. 5.

   í ávarpi eignarfornafn; einkum við börn eða einhverja nákomna

   • ertu loksins komin, ástin mín?
   • strákar mínir, nennið þið ekki að moka tröppurnar
   • ósköp er að sjá þig, greyið mitt!
6. 6.

   í ávarpi eignarfornafn; við fullorðið fólk, einkum ókunnuga

   • viltu fylla tankinn, góði minn
7. 7.

   sérstætt óformlegt (um fólk, yfirleitt einhvern nákunnugan og viðstaddan) sá eða sú sem vísað er til

   • minn er bara kominn í sparifötin!
   • sko mína, bara búin með allan matinn sinn!
8. 8.

   sérstætt barnamál hlutverk eða persóna þess sem talar (einkum í leik)

   • nú kemur minn á fleygiferð
   • minn vann!