mjaka
sagnorð með þágufalli
koma (e-u) hægt áfram, þoka (e-u)
- hún reyndi að mjaka bílnum út úr skaflinum
- þeir mjökuðu píanóinu varlega inn í húsið
mjaka sér
færa sig hægt
- ég mjakaði mér nær dyrunum
sjá mjakast
Beyging
mjakaði mjakað
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmjakamjakaðiégmjakimjakaði
þúmjakarmjakaðirþúmjakirmjakaðir
húnmjakarmjakaðihúnmjakimjakaði
viðmjökummjökuðumviðmjökummjökuðum
þiðmjakiðmjökuðuðþiðmjakiðmjökuðuð
þaumjakamjökuðuþaumjakimjökuðu
mérmjakarmjakaðimérmjakimjakaði
| nafnháttur | mjaka |
|---|---|
| sagnbót | mjakað |
| boðháttur eintölu | mjakaðu |
| boðháttur fleirtölu | mjakið |
| stýfður boðháttur | mjaka |
| lýsingarháttur nútíðar | mjakandi |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égmjakastmjakaðistégmjakistmjakaðist
þúmjakastmjakaðistþúmjakistmjakaðist
húnmjakastmjakaðisthúnmjakistmjakaðist
viðmjökumstmjökuðumstviðmjökumstmjökuðumst
þiðmjakistmjökuðustþiðmjakistmjökuðust
þaumjakastmjökuðustþaumjakistmjökuðust
| nafnháttur | mjakast |
|---|---|
| sagnbót | mjakast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmjakastumjakaðistuþúmjakistumjakaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúmjakarðumjakaðirðuþúmjakirðumjakaðirðu
þiðmjakiðimjökuðuðiþiðmjakiðimjökuðuði