rykkja

Merkingar

1. 1.

   þgf.með þágufalli toga snöggt (í e-ð), kippa (e-u)

   • hún rykkti í beislið á hestinum
   • vindurinn rykkir í bílinn
   • hann rykkti til höfðinu
2. 2.

   þf.með þolfalli sauma fellingar í tau

   • hún rykkti kjólinn í mittið