sæma
sagnorð
Merkingar
- 1.
með þolfalli og þágufalli veita (e-m) heiðursmerki
- konungurinn sæmdi hana heiðursmerki
- 2.
frumlag í þágufalli eða það vera við hæfi
- eins og listamanni sæmir er hann frumlegur til fara
- það sæmir ekki að láta gestina sitja í eldhúsinu
sjá sæmdur
Beyging
sæmdi sæmt
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égsæmisæmdiégsæmisæmdi
þúsæmirsæmdirþúsæmirsæmdir
húnsæmirsæmdihúnsæmisæmdi
viðsæmumsæmdumviðsæmumsæmdum
þiðsæmiðsæmduðþiðsæmiðsæmduð
þausæmasæmduþausæmisæmdu
það, mérsæmirsæmdiþað, mérsæmisæmdi
| nafnháttur | sæma |
|---|---|
| sagnbót | sæmt |
| boðháttur eintölu | sæmdu |
| boðháttur fleirtölu | sæmið |
| stýfður boðháttur | sæm |
| lýsingarháttur nútíðar | sæmandi |
kk.kvk.hk.
nf.sæmdursæmdsæmt
þf.sæmdansæmdasæmt
þgf.sæmdumsæmdrisæmdu
ef.sæmdssæmdrarsæmds
nf.sæmdirsæmdarsæmd
þf.sæmdasæmdarsæmd
þgf.sæmdum
ef.sæmdra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúsæmirðusæmdirðuþúsæmirðusæmdirðu
þiðsæmiðisæmduðiþiðsæmiðisæmduði