svelta 2
sagnorð með þolfalli
láta (e-n) þjást af hungri
- það var ekki ætlunin að svelta hundinn
- fangarnir voru sveltir og barðir
sjá svelta 1 sagnorð
Beyging
svelti svelt
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égsveltisveltiégsveltisvelti
þúsveltirsveltirþúsveltirsveltir
húnsveltirsveltihúnsveltisvelti
viðsveltumsveltumviðsveltumsveltum
þiðsveltiðsveltuðþiðsveltiðsveltuð
þausveltasveltuþausveltisveltu
| nafnháttur | svelta |
|---|---|
| sagnbót | svelt |
| boðháttur eintölu | sveltu |
| boðháttur fleirtölu | sveltið |
| stýfður boðháttur | svelt |
| lýsingarháttur nútíðar | sveltandi |
kk.kvk.hk.
nf.sveltursveltsvelt
þf.sveltansveltasvelt
þgf.sveltumsveltrisveltu
ef.sveltssveltrarsvelts
nf.sveltirsveltarsvelt
þf.sveltasveltarsvelt
þgf.sveltum
ef.sveltra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúsveltirðusveltirðuþúsveltirðusveltirðu
þiðsveltiðisveltuðiþiðsveltiðisveltuði