til biðja
sagnorð til-biðja með þolfalli
Merkingar
- 1.
dýrka (guðdóm)
- hann tilbiður guð sinn
- Rómverjar tilbáðu marga guði
- 2.
vera ákaflega hrifinn (af e-m)
- stelpurnar tilbiðja þennan söngvara
Beyging
‑bið ‑bað ‑báðum ‑beðið beygist eins og biðja
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égtilbið tilbað égtilbiðji tilbæði
þútilbiður tilbaðst þútilbiðjir tilbæðir
húntilbiður tilbað húntilbiðji tilbæði
viðtilbiðjum tilbáðum viðtilbiðjum tilbæðum
þiðtilbiðjið tilbáðuð þiðtilbiðjið tilbæðuð
þautilbiðja tilbáðu þautilbiðji tilbæðu
| nafnháttur | til |
|---|---|
| sagnbót | til |
| boðháttur eintölu | til |
| boðháttur fleirtölu | til |
| stýfður boðháttur | til |
| lýsingarháttur nútíðar | til |
kk.kvk.hk.
nf.tilbeðinn tilbeðin tilbeðið
þf.tilbeðinn tilbeðna tilbeðið
þgf.tilbeðnum tilbeðinni tilbeðnu
ef.tilbeðins tilbeðinnar tilbeðins
nf.tilbeðnir tilbeðnar tilbeðin
þf.tilbeðna tilbeðnar tilbeðin
þgf.tilbeðnum
ef.tilbeðinna
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þútilbiðurðu tilbaðstu þútilbiðjirðu tilbæðirðu
þiðtilbiðjiði tilbáðuði þiðtilbiðjiði tilbæðuði