undrun
nafnorð, kvenkyn
það ástand að vera undrandi
- hún fylltist undrun þegar hún sá rústirnar
vera orðlaus af undrun
mér til undrunar sigraði hann
Tengd orð
Beyging
eignarfall eintölu undrunar
eintala
án greinismeð greini
nf.undrunundrunin
þf.undrunundrunina
þgf.undrunundruninni
ef.undrunarundrunarinnar