á
sagnorð á-kalla með þolfalli
kalla á (e-n), gera bæn sína (til e-s)
- hún ákallaði guð almáttugan í vandræðum sínum
Beyging
‑kallaði ‑kallað beygist eins og kalla
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égákallaákallaðiégákalliákallaði
þúákallarákallaðirþúákallirákallaðir
húnákallarákallaðihúnákalliákallaði
viðáköllumákölluðumviðáköllumákölluðum
þiðákalliðákölluðuðþiðákalliðákölluðuð
þauákallaákölluðuþauákalliákölluðu
| nafnháttur | ákalla |
|---|---|
| sagnbót | ákallað |
| boðháttur eintölu | ákallaðu |
| boðháttur fleirtölu | ákallið |
| stýfður boðháttur | ákalla |
| lýsingarháttur nútíðar | ákallandi |
kk.kvk.hk.
nf.ákallaðurákölluðákallað
þf.ákallaðanákallaðaákallað
þgf.ákölluðumákallaðriákölluðu
ef.ákallaðsákallaðrarákallaðs
nf.ákallaðirákallaðarákölluð
þf.ákallaðaákallaðarákölluð
þgf.ákölluðum
ef.ákallaðra
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
égákallastákallaðistégákallistákallaðist
þúákallastákallaðistþúákallistákallaðist
húnákallastákallaðisthúnákallistákallaðist
viðáköllumstákölluðumstviðáköllumstákölluðumst
þiðákallistákölluðustþiðákallistákölluðust
þauákallastákölluðustþauákallistákölluðust
| nafnháttur | ákallast |
|---|---|
| sagnbót | ákallast |
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúákallastuákallaðistuþúákallistuákallaðistu
framsöguhátturviðtengingarháttur
nútíðþátíðnútíðþátíð
þúákallarðuákallaðirðuþúákallirðuákallaðirðu
þiðákalliðiákölluðuðiþiðákalliðiákölluðuði