ó merktur
lýsingarorð ó-merktur
Merkingar
- 1.
sem ekki hefur merkingu eða merki
- hún rétti honum ómerkt umslag
- 2.
lögfræði gerður ógildur
- úrskurðinn var ómerktur og málinu vísað heim í hérað
Andheiti
Beyging
‑merkt ‑merkt beygist eins og merktur
kk.kvk.hk.
nf.ómerkturómerktómerkt
þf.ómerktanómerktaómerkt
þgf.ómerktumómerktriómerktu
ef.ómerktsómerktrarómerkts
nf.ómerktirómerktarómerkt
þf.ómerktaómerktarómerkt
þgf.ómerktum
ef.ómerktra
nf.ómerktiómerktaómerkta
aukaföllómerktaómerktuómerkta
öll föllómerktu