af
lýsingarorð af-vanur
kominn úr vana
- þau eru orðin afvön því að setja upp tjaldið
Beyging
‑vön ‑vant miðstig ‑vanari efsta stig ‑vanastur beygist eins og vanur
kk.kvk.hk.
nf.afvanur afvön afvant
þf.afvanan afvana afvant
þgf.afvönum afvanri afvönu
ef.afvans afvanrar afvans
nf.afvanir afvanar afvön
þf.afvana afvanar afvön
þgf.afvönum
ef.afvanra
nf.afvani afvana afvana
aukaföllafvana afvönu afvana
öll föllafvönu
öll föllafvanari afvanari afvanara
öll föllafvanari
kk.kvk.hk.
nf.afvanastur afvönust afvanast
þf.afvanastan afvanasta afvanast
þgf.afvönustum afvanastri afvönustu
ef.afvanasts afvanastrar afvanasts
nf.afvanastir afvanastar afvönust
þf.afvanasta afvanastar afvönust
þgf.afvönustum
ef.afvanastra
nf.afvanasti afvanasta afvanasta
aukaföllafvanasta afvönustu afvanasta
öll föllafvönustu