banda
nafnorð, karlkyn
banda-maður
sá sem er í bandalagi við einhvern, félagi
- hann var fyrst helsti bandamaður minn en síðar andstæðingur
sjá bandamenn
Skyld orð
Tengd orð
Beyging
eignarfall eintölu ‑manns nefnifall fleirtölu ‑menn þágufall fleirtölu ‑mönnum beygist eins og maður
eintalafleirtala
án greinismeð greinián greinismeð greini
nf.bandamaður bandamaðurinn nf.bandamenn bandamennirnir
þf.bandamann bandamanninn þf.bandamenn bandamennina
þgf.bandamanni bandamanninum þgf.bandamönnum bandamönnunum
ef.bandamanns bandamannsins ef.bandamanna bandamannanna