Yrða

ávarðr

lýsingarorð á-varðr

adj. [from á- intens. and verja, part, variðr, contr. varðr, protectus], an interesting old word; with dat., a. e-m, protected by one, but only used of a man in relation to the gods, in the phrase, goðum ávarðr, a client or darling of the gods, used as early as by Egil, Ad. 20, and also three or four times in prose; at hann mundi Frey (dat.) svá a. fyrir blótin, at hann mundi eigi vilja at freri á milli þeirra, Gísl. 32; skilja þeir at þeir ern mjök ávarðir goðunum, Róm. 292; so also of God, ef hann væri svá á. Guði, sem hann ætlaði, Bs. i. 464.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

adj.
lýsingarorð (e. adjective)
intens.
intensive.
contr.
contracted.
dat.
þágufall (e. dative)

Tilvitnuð rit

Ad.
Arinbjarnar-drápa. (A. III.)
Gísl.
Gísla saga. (D. II.)
Róm.
Rómverja saga. (E. II.)
Bs.
Biskupa sögur. (D. III.)