óp

Merkingar

n. [cp. Ulf. wôpjan = φωνειν, βοαν; A. S. wôp; Engl. whoop, weep]:—a shouting, crying:

1. 1.

   without the notion of weeping; með ópi ok eggjan, Stj. 365; heyrðu þeir óp mikit, Fs. 143; þá varð óp mikit (a great shouting) at Lögbergi, Nj. 15; en er Egill heyrði óp þat, Eg. 296; æpa sigr-óp, shouting victory, id., 298, Fms. viii. 141, Karl. 365, 368; her-óp, a war-whoop, Nj. 245, Eg. 80. Ó. H. 107, Orkn., Stj. passim; hrinda upp ópi, to raise the war-cry. Fas. i. 254 (in a verse).

2. 2.

   a crying, weeping aloud; þá setti hann upp mikit óp, ok í þeim angistar ekka, … gráta með ópi miklu, Stj. 167; stóð hann þar ok grét aumliga, þessi maðr bað hann ganga inn í búðina ok taka af sér ópit, Ölk. 35; óps ok ýlfranar, Matth. ii. 18; óp og tanna gnístan, weeping and gnashing of teeth, xiii. 50; setr hon upp stór óp, she set up a great howling, Bs. ii. 87; sló síðan ópi á barnit, the child began to weep, i. 341; þeir sögðu konu hans þenna atburð, en hón kunni ílla ok grét hátt … hann taldi sér leiðask óp hennar, Edda 48.