Yrða

örkn

nafnorð, hvorugkyn

n. a kind of seal, [cp. Lat. orca, supposed to be the grampus]; sá hón örkn mikit liggja á steini, Bs. i. 335, Bjarn. (in a verse), Edda (Gl.): also called örkn-selr, m., Sks. 176, where it is described; perh. the mod. urta, urtu-selr, is corrupted from örkn. örkn-höfði, a nickname, Sturl. i. (in a verse).

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

n.
hvorugkyn (e. neuter)
cp.
compare.
Lat.
Latin.
m.
karlkyn (e. masculine)
perh.
perhaps.
mod.
modern.

Tilvitnuð rit

Bs.
Biskupa sögur. (D. III.)
Bjarn.
Bjarnar saga. (D. II.)
Edda
Edda. (C. I.)
Sks.
Konungs skugg-sjá. (H. II.)
Sturl.
Sturlunga saga. (D. I.)