ör
sagnorð ör-vilna
Merkingar
að, mod. sounded örvingla, [ör- and vil], to despair, with gen.; ö. sér e-s, flestir örvilnuðu sér lífs, they despaired of life, 656 C. 21: chiefly used,
- II.
reflex. örvilnask, to despair, absol. or with gen.; örvilnisk engi sér líknar, Hom. 78; ö. hjálpar, 48; örvilnask undan-kvámu, 121; örvilnuðusk allir aðrir enn Páll postoli, at þeir myndi land taka, 655 xvii. 4, Al. 110; hann huggar aðra, at eigi örvilnisk þeir, Greg. 38; æ meðan hann örviinask eigi, Sks. 511.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- mod.
- modern.
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- reflex.
- reflexive.
- absol.
- absolute, absolutely.
Tilvitnuð rit
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Greg.
- Gregory. (F. II.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)