Yrða

útlagr

lýsingarorð út-lagr

Merkingar

adj.

  1. 1.

    esp. in Norse law, outlawed, banished; útlagr of þýfsku, N. G. L. i. 85; erfingi útlags manns, 180; skyldi þeir allir útlagir, Fms. viii. 280; útlagir ok friðlausir, vii. 334; útlagir frá Guði, Hom. 37.

  2. 2.

    esp. in Icel. law, having to ‘lay out,’ fined; verða útlagr um e-t, Grág. passim: útlagr er sá um þat er synjar, id.; þá eru búðirnar útlagar (forfeited) við þann er landit á, Kb. i. 112; verðr hann útlagr ok ór goðorði sínu, 49: the amount in dat., útlagr þrem … mörkum, Grág. passim; útlagr eyrir, N. G. L. i. 180.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

adj.
lýsingarorð (e. adjective)
esp.
especially.
Icel.
Iceland, Icelander, Icelanders, Icelandic.
dat.
þágufall (e. dative)

Tilvitnuð rit

N. G. L.
Norges Gamle Love. (B. II.)
Fms.
Fornmanna sögur. (E. I.)
Hom.
Hómilíu-bók. (F. II.)
Grág.
Grágás. (B. I.)
Kb.
Konungs-bók. (B. I, C. I, etc.)