ýta
sagnorð
Merkingar
t, [üt; Dan. yde = to give], to push out, launch; ok er hann rétti hönd sína til var sem ýtt væri stokknum at honum, Mar.; sízt honum var ytt af hlunni, Fms. vi. (in a verse); þrælarnir skolu róa at veiði-fangi, en Þórarinn bryti skal yta ok vera síðan hjá Þóreyju, but Th. shall help them to launch, but then remain with Th., Fs. 144 (ýta þeim, 176, l. c.); var þá ýtt skipinu, Sturl. iii. 56; freq. in mod. usage.
- 2.
absol. to launch, start on a voyage; hvaðan ýttu þér (?), vér ýttum frá Gásum, Fms. vi. 360; vér ýttum af Noregi, Ld. 80.
- II.
metaph., yta gulli, to give gold, Edda (in a verse).
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- Dan.
- Danish.
- l. c.
- loco citato.
- freq.
- frequent, frequently.
- mod.
- modern.
- absol.
- absolute, absolutely.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
Tilvitnuð rit
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Th.
- Theophilus. (F. III.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)