þjaka
sagnorð
Merkingar
að, a later form from þjökka, see below; þjaka and taka make a rhyme, Pass. 23. 12: [Ivar Aasen tjaaka]:—prop. to thwack, thump, smite, hence to afflict: with acc., þóknist honum að þjaka, þitt hold örkumslum með, Pass. l. c.: with dat., þeir hafa bæði hrakt og hrjáð, hrundið og þjakað honum, Pass. 9. 7.
- 2.
in the part. þjakaðr, worn, fainting, exhausted; móðr ok þjakaðr af umgangi þeirra, Fas. ii. 452; var hón þjökuð mjök, of one saved from drowning, Þórð. 62; hann var þjakaðr mjök af kulda, Bs. i. 331; þjakaðr af göngu ok erviði, Fb. iii. 366; var hann mjök þjakaðr, Bárð. 17 new Ed.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- prop.
- proper, properly.
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- l. c.
- loco citato.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- Ed.
- edition, editions, edited.
Tilvitnuð rit
- Pass.
- Passíu-sálmar.
- Ivar Aasen
- Ivar Aasen’s Dictionary, 1850.
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Þórð.
- Þórðar saga hreðu. (D. V.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Bárð.
- Bárðar saga. (D. V.)