þorn
nafnorð, karlkyn
Merkingar
m. [Ulf. þaurnus = ἄκανθα; A. S. þorn; Engl. thorn; O. H. G. and Germ. dorn; Dan. torn]:—a thorn; þorna ok þistla, Eluc. 45; með þornum, Greg. 31; þorn ok klungr, Stj. 38, 47, passim; hag-þorn, cp. þyrnir.
- II.
metaph. a spike; með hvössum þornum, Sks. 419: esp. the tongue of a buckle, pin of a brooch, hón þóttisk taka þorn einn or serk sínum, Hkr. i; þorninn gekk í sundr í sverðfetlinum, Sturl. iii. 163; þorninn í belti þiuu, Pr. 431; poët., þorns þöll, þorna Freyja, Þ;rúðr …, the fairy of the fibula, i. e. a lady, Lex. Poët., and in mod. usage; þorn-reið, þorn-grund, poët. = a lady, Lex. Poët.
- 2.
the letter þorn (see Þ), Skálda 168, Edda ii. 365.
- 2.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- Ulf.
- Ulfilas.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- O. H. G.
- Old High German.
- Germ.
- German.
- Dan.
- Danish.
- cp.
- compare.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- esp.
- especially.
- poët.
- poetically.
- i. e.
- id est.
- mod.
- modern.
Tilvitnuð rit
- Eluc.
- Elucidarium. (F. II.)
- Greg.
- Gregory. (F. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Lex. Poët.
- Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
- Skálda
- Skálda. (H. I.)
- Edda
- Edda. (C. I.)