Rán
nafnorð, kvenkyn
f., dat. Rán, Hkv. i. 30, Hkv. Hjörv. 18; Ráni, Gg. 6, is a corrupt passage; [this word cannot be related to the preceding]:—the name of the giant-goddess the queen of the sea; she was wife of Egir, mother of the Nereids, called Ránar-dætr; all that perished in the sea came and abode with her; Rán átti net, þat er hón veiddi í menn alla þá er á sæ kómu, Edda 66, 69, Eb. 274, Fas. ii. 77, Eb. ch. 54, Friðþ. S. ch. 6; þat höfðu menn fyrir satt, at þá væri mönnum vel fagnat at Ránar, ef sjódauðir menn vitjaði erfis síns, Eb. l. c., Stor. 7; sitja at Ránar, Fms. vi. 376 (in a verse); ræsis rekka er þú mundir Rán gefa, Hkv. Hjörv. 18:—the allit. phrase, Rán ok Regin, was a form of oath, Ölk. 36: in poët. circumlocutions, dýnu Rán = a woman, Hallfred; ósk-rán.
COMPDS: Ránardætr, Ránar-land, -salr, -vegr, Rán-heimr, Lex. Poët. rán-boðr, m. the bed of Rán, the bottom of the sea, Fas. ii. 77 (in a verse).
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- f.
- kvenkyn (e. feminine)
- dat.
- þágufall (e. dative)
- ch.
- chapter.
- l. c.
- loco citato.
- allit.
- alliteration, alliterative.
- poët.
- poetically.
- COMPDS
- samsett orð (e. compounds)
- m.
- karlkyn (e. masculine)
Tilvitnuð rit
- Hkv.
- Helga-kviða Hundingsbana. (A. II.)
- Hkv. Hjörv.
- Helga-kviða Hjörvarðssonar. (A. II.)
- Gg.
- Grógaldr. (A. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Stor.
- Sona-torrek. (A. III.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Ölk.
- Ölkofra-þáttr. (D. II.)
- Lex. Poët.
- Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.