angra
sagnorð
Merkingar
að, to anger, grieve, vex, with acc., Fms. xi. 393; mik hefir angrað hungr ok frost, Fms. ii. 59: with dat., hvárt sem mér a. reykr eða bruni, Nj. 201, Stj. 21: impers. to be grieved, a. honum mjök, Fas. ii. 296: more freq. with acc., Finnb. 234, Bs. i. 289; mik angrar mart hvað, Hallgrím.
- β.
reflex., angrask, to be angered; a. af e-u, to take offence at, Bs. i. 280; við e-t, Fas. iii. 364.
- γ.
part. angraðr, used as adj. sorrowful, angry; reiðr ok a., El. 14; pronounced angráðr, concerned; in the phrase, göra sér angrátt, um, to feel a pang, Gísl. 85.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- dat.
- þágufall (e. dative)
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
- freq.
- frequent, frequently.
- reflex.
- reflexive.
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Finnb.
- Finnboga saga. (D. V.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- El.
- Elis saga. (G. II.)
- Gísl.
- Gísla saga. (D. II.)