fæla
sagnorð
Merkingar
- 1.
d, [fála], to frighten, drive away by fright. Grág. ii. 110; ok f. þá í braut, Nj. 104: reflex. to be frightened, of horses or the like; svá at landvættir fældisk við, Landn. 258; ef menn skaka eðr skella at hrossum svá at þau fælisk við, Grág. ii. 234, Fms. vi. 335; fældusk hestar Grikkja, Al. 142, Bs. i. 8; þetta fælask Skrælingjar, Þorf. Karl. 424.
- 2.
ð, [i. e. fœla from fúl], to fool, mock, Clem. 44; þeir mundu skjótt hafa fælt þik ok svá verit, El. 14, 18; lesi hann, fyrr en fæli, librum Machabaeorum, Al. 22.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- reflex.
- reflexive.
- i. e.
- id est.
Tilvitnuð rit
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Þorf. Karl.
- Þorfinns saga Karlsefnis. (D. II.)
- Clem.
- Clements saga. (F. III.)
- El.
- Elis saga. (G. II.)