fýsa
sagnorð
Merkingar
t, [fúss], to exhort; fýsa e-n e-s, with acc. of the person, gen. of the thing, Fms. xi. 22; auðheyrt er þat hvers þú fýsir, Ld. 266: with infin., Nj. 47, Fb. ii. 13: absol., Eg. 242.
- 2.
impers., mik fýsir, I wish, Fms. vi. 238, viii. 412; hverr hafi þat er hann mest fýsir til, Nj. 197; svá skjótt sem hann fýsir til, Fms. xi. 437; fýsir konung til á sund at fara, Al. 22; þik fýsi at kanna annarra manna siðu, Ld. 164: in the reflex. form the impers. usage disappears, ek fýsumk aptr at hverfa, Sks. 3, Fms. vi. 398; fýstisk Ástríðr þá at fara þangat, i. 77: fýsask himneskra hluta, to wish for heavenly things, Greg. 31; hann kvaðsk eigi fýsask til Íslands at svá búnu, Nj. 123.
- 3.
part. fýsendr, exhorters; margir vóru þess fýsendr, Sturl. ii. 175.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- infin.
- nafnháttur (e. infinitive)
- absol.
- absolute, absolutely.
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
- reflex.
- reflexive.
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Greg.
- Gregory. (F. II.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)