feginn
lýsingarorð
Merkingar
adj. [fagna; A. S. fægen; Engl. fain; Hel. fagin], glad, joyful; verða feginn, to rejoice, Eg. 567; fegnari en frá megi segja, exceeding happy, Th. 9: with dat. to rejoice in a thing, Bs. i. 133; verða eyrindi feginn, to enjoy one’s errand, bring it to a happy end, Ísl. ii. 340; urðu menn þeim fegnir, people were fain to see them again, Nj. 47; ok er fegit orðit hjarta mitt tilkvámu þinni, 175; Ingi konungr varð honum hinn fegnasti, i. e. king Inge was fain at his coming, Fms. vii. 247; íllu feginn ver þú aldregi, never rejoice in mischief, Hm. 129; glaðr ertú nú Sigurðr, ok gagni feginn, rejoiced at thy victory, Fm. 25: with subj., feginn létsk þó Hjalli at hann fjör þægi, H. would fain save his life, Am. 59 (rare).
- β.
freq. with infin. or absol. and almost adverb, as in Engl., e. g. eg vil feginn gera það, I will fain do that; það vil eg feginn, or eg varð feginn að sleppa, I was fain to escape.
- II.
the phrases, á fegins-degi, on the day of joy, the day of resurrection, re-meeting, Fms. viii. 98, Sl. 82; taka fegins-hendi við e-u, to receive with glad hand, with heart and hand, Fms. iii. 98, Fb. i. 257, Nj. 106; á fegins-lúðri, on the mill of joy (poët.), Gs. 5.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- Hel.
- Heliand.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- i. e.
- id est.
- subj.
- viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- freq.
- frequent, frequently.
- infin.
- nafnháttur (e. infinitive)
- absol.
- absolute, absolutely.
- e. g.
- exempli gratia.
- poët.
- poetically.
- COMPDS
- samsett orð (e. compounds)
Tilvitnuð rit
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Th.
- Theophilus. (F. III.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- Fm.
- Fáfnis-mál. (A. II.)
- Am.
- Atla-mál. (A. II.)
- Sl.
- Sólarljóð. (A. III.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Gs.
- Grótta-söngr. (A. II.)