Yrða

feila

sagnorð

að, [early Germ. feilen, mod. fehlen, usually derived from Lat. fallere], to falter, be shy; Sinfjötli lét sér ekki feilask, Fas, (Völs. S.) i. 133; mod., feila sér, id. This word hardly occurs before the 14th century; cp. however fól, fælinn, fæla, which are all of Teut. origin.

Skammstafanir og tilvitnanir

Skammstafanir

Germ.
German.
mod.
modern.
Lat.
Latin.
cp.
compare.
Teut.
Teutonic.

Tilvitnuð rit

Völs. S.
Völsunga saga. (C. II.)