forða
sagnorð
Merkingar
að, prop. to ‘forth’ oneself, help oneself forth or forward, esp. to save one’s life, escape danger, with dat.; forða sér, Fms. i. 72, v. 87, Eg. 70, Finnb. 320, Magn. 458; haltú undan ok f. þér, Fb. iii. 407; forða fjörvi, lífi, to save one’s life, Hbl. 12, Fms. vi. 46, Grág. ii. 13: with a double dat., to be ware of a thing, sál mín þér fári f., Pass. 11. 9, 16. 10; but usually, forða sér fyrir e-u, or við e-u.
- β.
hví forðar þú enni hægri hendinni, why withholdest than thy right hand? 623. 17.
- II.
reflex. to shun, escape, avoid, the thing avoided in acc., Fs. 180; forðask fund e-s, to shun one, Eb. 92, Fms. ii. 136; forðask forlögin, Fs. 24; ekki má f. þá (nothing can escape them) hvárki menn né dýr, Fms. i. 9: in pass. sense, Sks. 331 B: absol. to escape, Edda 21, Nj. 43, Fms. x. 290.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- prop.
- proper, properly.
- esp.
- especially.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- reflex.
- reflexive.
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- pass.
- þolmynd (e. passive)
- absol.
- absolute, absolutely.
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Finnb.
- Finnboga saga. (D. V.)
- Magn.
- Magnús saga jarls. (E. II.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Hbl.
- Hárbarðs-ljóð. (A. I.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Pass.
- Passíu-sálmar.
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)