gína
sagnorð
pret. gein, pl. ginu; pres. gín (Edda 101); sup. ginit; in old poems a weak pret. gínði also occurs, Arnór, Orkn. 90; pl. gíndu, Geisli 29, Fms. iii. 4 (in a verse); [A. S. gînan; Engl. to yawn; Germ. gähnen; Gr. χαίνω]:—to gape, yawn, esp. of wild beasts; gínandi úlfr, Hm. 84; hann brá líndúk um hödduna ok gein yfir, Fms. i. 36: of wounds, en er gína tóku sár hans, Bjarn. 10; gína við agni, to snap at the bait, Hým. 22; gína við flugu, to snap at a fly; þóttisk Sigmundr nú yfir flugu ginit hafa, Ísl. ii. 25; Miðgorðs-ormr gein yfir oxa-höfuðit, Edda 36; vide fluga.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- pres.
- nútíð (e. present)
- sup.
- sagnbót (e. supine)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- Germ.
- German.
- Gr.
- Greek.
- esp.
- especially.
Tilvitnuð rit
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- Bjarn.
- Bjarnar saga. (D. II.)
- Hým.
- Hýmis-kviða. (A. I.)