gjalla
sagnorð
pret. gall, pl. gullu; pres. gell, pl. gjalla; pret. subj. gylli; sup. gollit; mod. infin. gella; [A. S. giellan; Engl. yell; Dan. gjalde; Swed. gälla]:—to yell:—of birds of prey, to scream, shriek, hrafnar tveir ok gullu hátt, Fms. i. 131; ernir gjalla hátt, Sighvat; fuglar sýngja, gjalla eðr klaka, Skálda 170: of a bull, to bellow, Fb. i. 545: of things, as of a bow-string, to twang, strengr gellr, Fbr. 206; strengir gullu, Arnór; gjallandi geir, Eg. (in a verse): of a man, to yell, shout, hann stökk þá upp ok gall við, Fms. vii. 171: mod. to shout out (in reply), hún er gipt dóna fyrir austan, gall einhver við af Neðri-bekkingum, Piltr og Stúlka, p. 73: of an echo, to ring, svá gall í hverjum hamri, Fms. ix. 513, v. l.; so of a blacksmith’s hammer, Eg. (in a verse).
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- pres.
- nútíð (e. present)
- subj.
- viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- sup.
- sagnbót (e. supine)
- mod.
- modern.
- infin.
- nafnháttur (e. infinitive)
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- Dan.
- Danish.
- Swed.
- Swedish.
- v. l.
- varia lectio.
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Skálda
- Skálda. (H. I.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Fbr.
- Fóstbræðra saga. (D. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)