göfugr
lýsingarorð
adj. [Ulf. gabigs = πλούσιος], worshipful, noble; göfugr maðr, a worshipful man, by birth, etc.; til göfugs manns er Skeggi hét, Nj. 270; g. maðr ok stórættaðr, Eg. 16, 97, freq. in Landn.; Herrauðr Hvíta-ský var g. maðr, 156; Hrafn enn Heimski hét g. maðr, 59, 213, 244, 277, 283; þessir landnáms-menn eru göfgastir í Vestfirðinga-fjórðungi, 167; at Erlingr Skjálgsson hafi verit maðr ríkastr ok göfgastr í Noregi, Ó. H. 184, Fms. i. 61; ríkr maðr ok g., Hkr. i. 136; sjau prestar ok allir göfgir, Bs. i. 79; enum göfgasta konungi, Post. 656 C. 33; g. maðr ok ágaetr, Eg. 98; vóru þeir Björgólfr í gildinu göfgastir menn, the foremost men, 22; Hrafn var göfgastr sona Hængs, 102; því heldr er göfgari vóru, Bs. i. 129; góðir menn ok göfgir, Grág. ii. 168; Ingólfr var göfgastr allra landnáms-manna, Fms. i. 241, (Landn. 36 l. c. frægastr); at þeir mætti báðir sem göfgastir af verða, Bs. i. 129:—of things, göfugr bær, Eg. 477; g. sýsla, Hom. 4.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- Ulf.
- Ulfilas.
- etc.
- et cetera.
- freq.
- frequent, frequently.
- l. c.
- loco citato.
Tilvitnuð rit
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Hkr.
- Heimskringla. (E. I.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Post.
- Postula sögur. (F. III.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)