göltr
nafnorð, karlkyn
Merkingar
m., gen. galtar, dat. gelti, [Swed. and Dan. galt]:—a boar, hog, Grág. i. 427, Landn. 177, Sks. 113, Fas. i. 87, 88, iii. 405; sónar-göltr, a sacrificial hog, i. 331, 332.
- 2.
an old dat. gjalti only occurs in the old metaph. phrase, verða at gjalti, to be turned into a hog, i. e. to turn mad with terror, esp. in a fight; stundum æpir hón svá hátt at menn verða nær at gjalti, Fms. iv. 56; sá kraptr ok fjölkyngi fylgði þeim Nor, at úvinir þeirra urðu at gjalti þegar þeir heyrðu heróp ok sá vápnum brugðit, ok lögðu Lappir á flótta, Orkn. 4; en er hann sá at þeir ofruðu vápnunum glúpnaði hann, ok hljóp um fram ok í fjallit upp ok varð at gjalti, Eb. 60; urðu göngu-menn næsta at gjalti, Gísl. 56; en þér ærðisk allir ok yrðit at gjalti, Fs. 43,—cp. Yngl. S. ch. 6, where this power is attributed to Odin; gjalti glíkir verða gumna synir, Hm. 130; Nero hljóp burt frá ríki ok varð at gjalti, Post. 656 C. 39; at konungr mundi ganga af vitinu ok at gjalti verða, Rb. 394 (of king Nebuchadnezzar); þeir menn er geltir eru kallaðir, Sks. 113 sqq.
- II.
metaph. a hog’s back or ridge between two dales; in local names, Galtar-dalr, Galtardals-tunga, n., of farms situated at the foot of such a ridge.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- dat.
- þágufall (e. dative)
- Swed.
- Swedish.
- Dan.
- Danish.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- i. e.
- id est.
- esp.
- especially.
- cp.
- compare.
- ch.
- chapter.
- sqq.
- following.
- n.
- hvorugkyn (e. neuter)
Tilvitnuð rit
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Gísl.
- Gísla saga. (D. II.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Yngl. S.
- Ynglinga saga. (C. II.)
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- Post.
- Postula sögur. (F. III.)
- Rb.
- Rímbegla. (H. III.)