gnúa
sagnorð
mod. núa, pres. gný; pret. gneri, gnöri, or neri; part. gnúit; [cp. Dan. gnide]:—to rub; hann tók til orða, ok gneri nefit, and rubbed his nose, Orkn. 394; gnera ek vátum höndum um augu mér, Ó. H. 224; gnera (gnöra, v. l.) ek í sundr öll málmhlið sterkra borga, Sks. 631 B, Mirm. 31: with dat., hón rakaði af honum allt hárit ok neri (paper MS.) í tjöru (dat.), and rubbed it with tar, Fas. i. 18; hann gnýr þar við bakinu þar til er boga-strengrinn skarsk, ii. 547; þó at þér sveinar haeði at því, at þú sitir mjótt ok gnúir saman lærum þínum, Band. 13, Mar. 539; nokkurrir fiskar gnúa sér svá fast við kviðinn, at …, Stj. 77.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- mod.
- modern.
- pres.
- nútíð (e. present)
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- cp.
- compare.
- Dan.
- Danish.
- v. l.
- varia lectio.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- MS.
- manuscript, manuscripts.
Tilvitnuð rit
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Mirm.
- Mirmants saga. (G. II.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Band.
- Banda-manna saga. (D. II.)
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)