gnauða

að, mod. nauða, to rustle, ring; hann lætr g. broddinn í jöklinum, of the sound of a mountaineer’s staff, Bárð. 171; gnauðaði svá at skjálfa þóttu húsin, of troops riding over the ice, Sturl. iii. 147; hence mod. nauða á e-m, to din in one’s ear.