grunnr
nafnorð, karlkyn
sjá einnig grunnr lýsingarorð
m. [the Goth. form would be grundus; Ulf. afgrundiþa = ἄβυσσος; akin to grunn, n.]:—the bottom of sea or water; draga e-n til grunns, to drag one to the bottom, Al. 174; fór öngullinn til grunns, Edda 36; langskipin sukku í grunn niðr, Anal. 203: plur., síðan fór hann niðr til grunna, then he sank down to the bottom, Bs. i. 355; en jafnskjótt er hann kom til grunna, id.; niðr á grunnum í sjálfu sjávar-djúpinu, Stj. 288; hann kafaði niðr til grunna, Eg. 142; sökkva til grunna (metaph.), to come to naught, Symb. 19; segja menn at hann lysti af honum höfuðit við grunninum, Edda (Arna-Magn.) i. 170, is a false reading instead of við hrönnunum (Ub.), cp. hlusta grunn við hrönnum, Hd. (Edda 54), of which poem the prose is a paraphrase.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- m.
- karlkyn (e. masculine)
- Goth.
- Gothic.
- Ulf.
- Ulfilas.
- n.
- hvorugkyn (e. neuter)
- plur.
- fleirtala (e. plural)
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- cp.
- compare.
Tilvitnuð rit
- Al.
- Alexanders saga. (G. I.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Anal.
- Analecta. (D. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Stj.
- Stjórn. (F. I.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Symb.
- Symbolae. (H. IV.)
- Arna-Magn.
- Arna-Magnaeanus.
- Ub.
- Uppsala-bók. (C. I.)
- Hd.
- Hús-drápa. (A. I.)