hljóðr
lýsingarorð
Merkingar
adj. [cp. A. S. hlûde, Engl. aloud, mid. H. G. lûte, Germ. laut, but all in the opp. sense of aloud; cp. hljóð]:—silent, taciturn, 677. 12, Sks. 367, 370, Hom. 129; menn prúða ok hljóða, Fb. ii. 288.
- β.
melancholy, sad; var hann h. ok mælti ekki við aðra menn, biskup spurði hvat hann hugsaði er hann var svá hljóðr, Fb. ii. 329, Eg. 95, Fms. i. 208, Nj. 9, passim.
- 2.
neut. hljótt, stillness, silence; er hann settisk niðr þá var hljótt, Ó. H. 68; er hljótt var orðit, Fms. xi. 85; göra h. um sik, to keep quiet, Grett. 198 new Ed.; tala hljótt, to speak in a low voice or secretly, Nj. 118.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adj.
- lýsingarorð (e. adjective)
- cp.
- compare.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Engl.
- English.
- mid. H. G.
- middle High German.
- Germ.
- German.
- opp.
- opposed.
- neut.
- hvorugkyn (e. neuter)
- Ed.
- edition, editions, edited.
Tilvitnuð rit
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Ó. H.
- Ólafs saga Helga. (E. I.)
- Grett.
- Grettis saga. (D. II.)