hvat
fornafn hvat-vetna
Merkingar
hvat-vitna, pron. used as subst. (hvetvetna is a false form), in old MSS. often spelt hótvitna, Hm. 47, Am. 67, 95, Skm. 28, Niðrst. 6, Fms. xi. 36, 68, 78, 122; [from hvat and vetna, q. v.]:—anything whatever; vex þér hvatvetna í augu, Nj. 53; h. íllt, Fms. vi. 283; þér látið honum h. hlýða, Eg. 71; hann kvaðsk h. mundu til vinna, Fs. 59; eigi eru búar skyldir at bera um hvatvetna, Grág. i. 167; h. var upp brotið, Fms. vi. 381; hvatvetna þar nokkvat es, Greg. 12; Guð leysir hótvetna, Niðrst. 6; fyr hótvetna fram, above all, Fms. xi. 68.
- II.
dat. hví-vetna, to anything whatever, cuivis; ræntu þar hvívetna. Orkn. 294; var Hrafn fyrir þeim í hvívetna, Ísl. ii. 208; hvívetna (hvívitni MS.) er illt er, Hom. 35; miklu er sjá framarr at hvívetna, Fms. vii. 148; görr í hvívitna hornungr bróður sins, i. 255; fyrir h. fram, above all, xi. 28.
- III.
gen. hvers-vetna, of anything whatever, cujusvis; hann kann til hversvetna ráð, Nj. 67; ok sýnir sik svá vera hversvetna Dróttinn, Greg. 4; fyrir hversvetna sakir, Fas. i. 188, Fms. xi. 104.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pron.
- fornafn (e. pronoun)
- subst.
- substantive.
- MSS.
- manuscript, manuscripts.
- q. v.
- quod vide.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- MS.
- manuscript, manuscripts.
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
Tilvitnuð rit
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- Am.
- Atla-mál. (A. II.)
- Skm.
- Skírnis-mál. (A. I.)
- Niðrst.
- Niðrstigningar saga. (F. III.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Grág.
- Grágás. (B. I.)
- Greg.
- Gregory. (F. II.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)