iðra
sagnorð
Merkingar
að, usually dep. iðrask, [Ulf. idreigon = μετανοειν]:—to be moved inwardly (from iðr), but only used metaph. like Gr. σπλαγχνίζομαι, to repent:
- I.
act., impers. with gen. of the thing, to repent of; hvers engan iðrar, 2 Cor. vii. 10: with acc. of the person, nom. of the thing, Guðs gjafir og kallan kunna eigi að iðra hann, Rom. xi. 29.
- 2.
pers., það (sic) iðrar mig ekki, 2 Cor. vii. 8; eigi iðra mik mínar görðir, Mar.: absol., heldr en þik iðri eptir, Sks. 250.
- 2.
- II.
more often in reflex. form, iðrask e-s, to repent of, rue; opt ætla ek at vér iðrimk þessa, Eg. 732; iðrumk ek þess mjök, Sks. 720, Nj. 78, 79. Eg. 176, Fs. 8, Fms. iv. 369, viii. 54, Barl. 172, 180, N. T., Pass., Vídal. passim.
- III.
part. iðrandi, repentant, Magn. 430, Mar.: as subst., Greg. 39; iðrandans, Hom. 78.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- dep.
- deponent.
- Ulf.
- Ulfilas.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- Gr.
- Greek.
- act.
- germynd (e. active)
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
- gen.
- eignarfall (e. genitive)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- nom.
- nefnifall (e. nominative)
- pers.
- person.
- absol.
- absolute, absolutely.
- reflex.
- reflexive.
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- subst.
- substantive.
Tilvitnuð rit
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)
- Sks.
- Konungs skugg-sjá. (H. II.)
- Eg.
- Egils saga. (D. II.)
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Barl.
- Barlaams saga. (F. III.)
- N. T.
- New Testament.
- Pass.
- Passíu-sálmar.
- Vídal.
- Vídalíns-postilla.
- Magn.
- Magnús saga jarls. (E. II.)
- Greg.
- Gregory. (F. II.)
- Hom.
- Hómilíu-bók. (F. II.)