já
atviksorð
sjá einnig já sagnorð
Merkingar
adv. [Ulf. jâi and jâ; O. H. G., Germ., Dutch, Swed., and Dan. jâ; Old Engl. and North. E. aye; A. S. gea; Old Engl. yea: the Saxons and Germans however prefer a compd; thus the A. S. ge-se, from gea = yea, and the subj. se (= Lat. sit), whence Engl. yes (qs. ye-s = yea be it); the Germans say ja wohl! ja freilich! in preference to ja singly; as also Dan. ja-vist; analogous is the A. S. ne-se = no (Grimm’s Gramm. iii. 764); as also jaur above]:—yea, yes; já, sagði Kári, Nj. 263, passim: even, höfðingja, minni menn, já, hverja herkerlingu, Sturl. i. 36: as subst., já sem já er, nei sem nei er, K. Á. 200: fá já e-s, to get a person’s ‘yes,’ his assent, N. G. L. i. 33; með jám (dat. pl.) ok handsölum, D. N. ii. 101.
- II.
as interj., aye! yes! já, segir hann (hón), Ísl. ii. 144, 348, 353, Band. passim, esp. in Cod. Reg.: doubled, aye, aye! yes, yes! já, já! segir Hermundr, Band. 33 new Ed., Trist. 12; já, já? vel, vel! Bs. i. 421; já, já! sagði hann, kaupmaðr víst, O. H. L. 16.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- adv.
- atviksorð (e. adverb)
- Ulf.
- Ulfilas.
- O. H. G.
- Old High German.
- Germ.
- German.
- Swed.
- Swedish.
- Dan.
- Danish.
- Engl.
- English.
- North. E.
- Northern English.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- subj.
- viðtengingarháttur (e. subjunctive)
- Lat.
- Latin.
- qs.
- quasi.
- subst.
- substantive.
- dat.
- þágufall (e. dative)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- esp.
- especially.
- Cod.
- Codex.
- Ed.
- edition, editions, edited.
Tilvitnuð rit
- Nj.
- Njála. (D. II.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- K. Á.
- Kristinn-réttr Árna biskups. (B. III.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)
- D. N.
- Diplomatarium Norvagicum. (J. II.)
- Band.
- Banda-manna saga. (D. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- O. H. L.
- Ólafs saga Helga Legendaria. (E. I.)