kala
sagnorð
Merkingar
pret. kól, kólu; pres. kell, mod. kelr; part. kalinn: [cp. Engl. chill, cool; Germ. kühl]:—to freeze, esp. impers. of limbs to be numb and dead from frost; ok er sveininn (acc.) tók at kala, Landn. 77, v. l.; ok kól hana í hel, she froze to death, Sd. 143; svá at þik kali, Fas. i. 30; alla kól þá um nóttina, 78; kell mik í höfuð, Vkv. 29; mik tekr nú at kala, en mér var heitt fyrir stundu, Fb. ii. 112; var bæði at hann kól mjök ok hungraði, en veiddi ekki, Bs. i. 350; hann var kalinn á fótum svá at af leysti sumar tærnar, Orkn. 432, Sturl. iii. 198; hann kól sem aðra hundtík, Fs. 71; ok mun þik kala ef ek sit svá lengi ok útarliga sem ek em vanr, Edda 35; dýrit var kalit á fyrra fæti, Fs. 179; kalit í hel, frozen to death, Fær. 185; sveinar tveir, veslingar, kalnir ok máttdregnir, 42; á kné kalinn, Hm. 3; kalinn ok klæðlauss, Fas. iii. 8; klæða kalna, O. H. L. 22:—part. kalinn [= Germ. kahl], of a field barren from cold or frost.
- II.
naut., of a sail, to lose the wind; seglið (acc.) kelr, whence kalreip, q. v.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- pres.
- nútíð (e. present)
- mod.
- modern.
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- cp.
- compare.
- Engl.
- English.
- Germ.
- German.
- esp.
- especially.
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
- acc.
- þolfall (e. accusative)
- v. l.
- varia lectio.
- naut.
- nautical.
- q. v.
- quod vide.
Tilvitnuð rit
- Landn.
- Landnáma. (D. I.)
- Sd.
- Svarfdæla saga. (D. II.)
- Fas.
- Fornaldar sögur. (C. II.)
- Vkv.
- Völundar-kviða. (A. II.)
- Fb.
- Flateyjar-bók. (E. I.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Orkn.
- Orkneyinga saga. (E. II.)
- Sturl.
- Sturlunga saga. (D. I.)
- Fs.
- Forn-sögur. (D. II.)
- Edda
- Edda. (C. I.)
- Fær.
- Færeyinga saga. (E. II.)
- Hm.
- Hává-mál. (A. I.)
- O. H. L.
- Ólafs saga Helga Legendaria. (E. I.)