lá
nafnorð, kvenkyn
Merkingar
- 1.
f., pl. lár, the line of shoal water along the shore, edged by the surf; þekti hann at tré flaut í lánni, Mar.; hann hleypr út í lárnar ok bregðr í fiskinn öðrum enda á snærinu, Finnb. 220; líki Pompeius köstuðu þeir á sjá út, ok reiddi þat í lánni, Róm. 232: still in mod. usage:—poët. the sea generally, Lex. Poët.; odd-lá = blood, Höfuðl.; járn-lá.
- II.
= læ, craft, a απ. λεγ. in Vsp.
- III.
hair, Lat. lanugo, cp. lóð; hár heitir lá, Edda 109.
- 2.
pres. lái, pret. láði, part. láð; [Ulf. laian = λοιδορειν, John ix. 28, and used strong; A. S. lean; Hel. and O. H. G. lahan]:—to blame; la e-m e-t, eg lái þér það ekki, I do not blame thee for it; or, það er ekki láandi (gerund.), it is excusable. It is curious that no instance is on record from old writers, although the word must be old.
- 2.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- f.
- kvenkyn (e. feminine)
- pl.
- fleirtala (e. plural)
- mod.
- modern.
- poët.
- poetically.
- απ. λεγ.
- απαξ. λεγόμενον.
- Lat.
- Latin.
- cp.
- compare.
- pres.
- nútíð (e. present)
- pret.
- þátíð (e. preterite)
- part.
- lýsingarháttur (e. participle)
- Ulf.
- Ulfilas.
- A. S.
- Anglo-Saxon.
- Hel.
- Heliand.
- O. H. G.
- Old High German.
Tilvitnuð rit
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)
- Finnb.
- Finnboga saga. (D. V.)
- Róm.
- Rómverja saga. (E. II.)
- Lex. Poët.
- Lexicon Poëticum by Sveinbjörn Egilsson, 1860.
- Höfuðl.
- Höfuðlausn. (A. III.)
- Vsp.
- Völuspá. (A. I.)
- Edda
- Edda. (C. I.)