lenda
sagnorð
sjá einnig lenda nafnorð, kvenkyn
Merkingar
d, mod. t, [land], to land, Fms. vii. 31, viii. 33, ix. 23, Eb. 234, Ld. 32, passim: lenda skipi, Fbr. 163.
- II.
metaph. impers., e-m lendir saman, to come into collision with, close with one another; oss (dat.) mun nú saman lenda ef þér látið eigi lausan manninn, Fms. vii. 117; mun ek ekki letja at oss lendi saman, Ld. 324; munuð þer (= mun yðr?) saman lenda, nema miðlat sé málum, Bjarn. 55.
- 2.
e-u lendir, to be landed, to come to an end; þar lendir þessi viðræðu ok hjali, Fms. xi. 52; hér lendir með þeim, at …, Bs. ii. 72, eigi vitu vér hvar þessu máli lendir, Mar.: absol., lenda í vanda, to be landed in difficulties, get into scrapes, Karl. 308; svá mikit ofrefli at eigi mátti lenda, Þiðr. 272.
- 2.
- III.
to give land to a person, with acc.; en hverr sem lendir hann við minna, sekr eyri, N. G. L. iii. 37.
Skammstafanir og tilvitnanir
Skammstafanir
- mod.
- modern.
- metaph.
- metaphorical, metaphorically.
- impers.
- ópersónulegt (e. impersonal)
- dat.
- þágufall (e. dative)
- absol.
- absolute, absolutely.
- acc.
- þolfall (e. accusative)
Tilvitnuð rit
- Fms.
- Fornmanna sögur. (E. I.)
- Eb.
- Eyrbyggja saga. (D. II.)
- Ld.
- Laxdæla saga. (D. II.)
- Fbr.
- Fóstbræðra saga. (D. II.)
- Bjarn.
- Bjarnar saga. (D. II.)
- Bs.
- Biskupa sögur. (D. III.)
- Mar.
- Maríu saga. (F. III.)
- Karl.
- Karla-magnús saga. (G. I.)
- Þiðr.
- Þiðreks saga. (G. I.)
- N. G. L.
- Norges Gamle Love. (B. II.)